Երջանկություն...
Երջանկությունը ինչ է?
Էն մարդիկ, որոնք երջանիկ են ու գնահատում են շատ քիչ են:
Իրանք գիտեն երջանկության գինը:
Երջանիկ կյանքը մի մասի համար թանկ է, ոմանց համար էլ էդ կյանքը երազանք է, մի մասի համար էդ կյանքը իրական է, բայց ընձի համար մինչև հմի երջանկությունը սովորական բան էր:
Կյանքի գլխավոր կանոնն է` կորցնելուց հետո ես միայն տալիս պահի գնահատականը,
էդ վախտ ես ջոկում ունեցածիդ արժեքը,
իսկ քանի դեռ չես կորցրել, էդ ամեն ինչը քեզի համար մեկ է...
Ու հմի արդեն ես էս ամեն ինչից ձանձրացել եմ, հոգնել եմ....
Մինչև հմի արածներիս համար երբեք չեմ փոշմանել, բայց հմի արդեն` չգիտեմ ընչի, չգիտեմ ուրդուց մեջս կասկած է ընկել, թե արդյոք մինչև հմի ճիշտ եմ ապրել? արդյոք ճիշտ ուղղի եմ ընտրել? արդյոք մինչև հմի ճիշտ եմ վերաբերվել շրջապատին, արդյոք ճիշտ գույներ եմ դրել ես իմ կյանքի ներկապնակին...
Ոնց որ սաղ ես էլ էս կյանքում սխալներ շատ եմ ունեցել` ես հմի էդ չեմ ասում, ես հմի սաղ իմ ապրածս կյանքի մասին եմ մտածում...
Մտածում եմ, թե էսքան ժամանակ ինչի եմ ձգտել, բայց ուր եմ հասել, կամ ուր եմ գնում...
Էս հարցերն են ընձի սաղ վախտ հուզում: Ու մտածում եմ` են քայլերը, որ արել եմ ճիշտ եմ արել, կամ էն բաները, որ անում եմ ճիշտ եմ վարվում?
Միշտ էլ ես գիտեցել եմ, որ նույն գետով չեն հոսում իմ ու էս կյանքի ճիշտը:
Ու վաբշե շրջապատն ու մարդիկ էլ աչքիս փոխվել են` սաղը արդեն աչքիս ուրիշ ձև էն էրեվում...
Մեկ-մեկ, որ խորանում եմ, զարմանում եմ, թե մարդիկ ոնց են էդ ձեվ միանգամից փոխվում...
Բայց մյուս կողմից էլ, որ մտածում եմ` կարող է սաղ նույնն են, կարող է էդ ես եմ փոխվում:
Կարող է սաղ ճիշտ են, իսկ ես էս կյանքը հլը չեմ ջոկում:
Ճիշտ է արտաքինից ցույց չեմ տալիս, բայց ես իմ մեջս չեմ հաշտվում, չեմ համակերպվում...
Արդեն նեռվայնանում եմ, որ դուրս եմ գալիս փողոց ու մենակ աննպատակ նախիր եմ տեսնում...
Էս անգրագետ մասսաից արդեն հոգնեւմ եմ, զզվում...
Ես պռոստո զարմանում եմ, թե էս տգետները ոնց են էսքան արագ շատանում:
Մարդկանց մեծ մասը էս ամենին ուշադրություն չի էլ դարձնում, չի էլ նկատում: Բայց ես չեմ կարող իրանց նման` ես իրանց նման չեմ:Ես էս ամեն ինչի հետ չեմ կարող հաշտվեմ, չեմ կարող համակերպվեմ:
Բայց մյուս կողմից էլ հասկանում եմ, լավ գիտակցում եմ, որ էդքան ուժ չունեմ պայքարեմ, որ իրանք շատ էն, իսկ ես մենակ եմ...
Հասկանում եմ, որ դաժե էս գրածս` եթե նայեմ հայացքով կողքից դիտողի, նմանվում է հողմաղացների հետ մի անիմաստ պայքարի:
Комментариев нет:
Отправить комментарий